Doorgaan naar hoofdcontent

Boom

Wat een mooie boom is dat” zei een lieve vriendin laatst tegen me! “En hij loopt al weer uit” vervolgde ze haar zin.. Ik nam het voor waarheid aan en ging weer achter m’n computer zitten.. Strontziek word ik ervan dacht ik bij mezelf, dit zijn de soort bomen waarmee niet alleen het voorjaar maar ook m’n hooikoortsperiode wordt aangekondigd…grrrr.. 

Nu een week verder kijk ik uit het raam naar buiten en kan ik er niet omheen, het inderdaad een mooie boom en ik weet zeker dat hij deze zomer wederom in alle schoonheid voor mijn raam zal gaan staan te pronken. Ook vorige zomer, het najaar en in de winter was het een schoonheid maar ik zag het niet… Vandaag realiseerde me weer dat ik vorig jaar, in de voorjaarperiode, vol trots een foto van dezelfde boom had getwitterd! De bloeiende boom stond me ineens weer helder voor de geest en ook de bijbehorende zonnestralen die er die dag ervoor zorgden dat de rose kleur nog intenser leek. 

Trots al een pauw was ik destijds dus op “mijn” boom, maar ik zag nu alleen de bladeren vallen, een paar oude takken knakken en die vervelende rottende bladeren op de grond… Logisch, dat gebeurt nu eenmaal met bomen in de omschreven periode, maar toch kon ik het blijkbaar niet aanzien en vergat het plezier die de boom me eerder altijd gaf! 

Dit jaar is de boom zeker veranderd, meer of minder takken, een andere vorm, meer of minder bloemen ik weet het niet, maar veranderd is ie in ieder geval. Mijn vroege hooikoorts zorgt ervoor dat ik mijn raam dicht laat, maar ik zal vanachter het raam, op veilige afstand:-), zeker weer proberen te genieten van “mijn” boom. Hij zal zeker niet meer zo zijn als vorige jaar en of de zonnestralen ook dit jaar de kleur weer positief beïnvloeden is ook maar de vraag. Gelukkig herinner ik me in m’n hoofd wel weer hoe hij er ooit uitzag en laat ik de natuur z’n mooie werk doen….

Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dansen met Alice

I k mocht haar al lange tijd elke zaterdagavond voelen, althans haar rechterhand en linker schouderblad. Haar linker schouderblad wilde ik eigenlijk met m'n rechterhand volledig bevoelen maar onze dansleraar vond dat een wijsvinger en duim al meer dan genoeg was, een vleugeltje maken zei hij dan..  Vaak moest ik denken aan een nummer van Doe Maar, 'dansen wil ze wel met mij maar vrijen doet ze met een ander'... Ze heette overigens geen Alice maar voor dit verhaal en om het allemaal spannender te maken, noemen we haar maar even zo. En verliefd dat ik was op Alice, maar het bleef helaas elke keer bij die beperkte contacten op zaterdag.  Na de biertjes tijdens de pauze waren de remmingen iets minder en als er dan nog gedanst werd durfde ik het wel aan om iets meer 'gevoel' te tonen. En het resultaat van al die inspanningen mocht er zijn, na een seizoen dansen was het 'aan'! Achteraf denk ik dat het meer toegeven was aan mijn 'gezeur' dan dat ze echt ove...
Een reactie posten
Meer lezen

Een muurtje slechten...

Dat ik ze allemaal niet goed op een rij heb, was me al veel langer duidelijk.  Als mijn hoofd onderdeel van Domino Day zou zijn, is een hernieuwde bijschrijving in het Guiness-World-records-boek bij voorbaat uitgesloten. Ik mis dus hier en daar een paar schakels maar dat heeft me in de regel nooit echt dwars gezeten. Een tijdje geleden werd ik echter door Harry Klorkestein, ook wel bekend als Harry jekkers, fijntjes gewezen op een tekortkoming die me toch wel enigszins zorgen baarde. Al die jaren, en ik ben toch echt wel enigszins op leeftijd, heb ik het nummer “over de muur” gezien als aanklacht tegen het communisme. Er heilig van overtuigd dat deze band, bekend om z’n strijdliederen, dit nummer voor de “goede zaak’ schreef, was er in m’n hoofd geen enkele discussie over goed en fout. De sfeer in de jaren tachtig droeg ook niet bij aan enige nuance en mijn denkbeeld stond dan ook vast. Tijdens de top 2000 a gogo bracht deze, toch wel, jeugdheld me ineens aan het wankelen. Zon...
Een reactie posten
Meer lezen

Kerst

Jeetje wat werd het die dag extreem vroeg donker! Het leek wel alsof de zon door middel van een ouderwets zelf ingebouwd snoerschakelaartje, in zo'n veel te dun tweelingkabeltje ineens uit werd geklikt. Natuurlijk was het al een tijdje aan het schemeren maar daar was hij door alle zeer belangrijke dagelijkse beslommeringen niet mee bezig. Dan de lampen maar aan dacht hij op dit vroege tijdstip. Maar zelfs toen hij de dimmers in de huiskamer volledig had opengedraaid zodat de weerstand minimaal was en hij de hoogst mogelijke spanning door de elektriciteitskabels joeg bleef het te donker. Zelfs de snel van zolder gehaalde kaarsen hielpen ook niet om al het licht terug in huis te brengen. Ook de gezelligheid die de doorgaans walmende paraffine stokken met zich meebrengen was blijkbaar niet mee van zolder gekomen. Trouwens het ging hem nu eigenlijk ook alleen maar om licht, gezelligheid was vooralsnog een bijzaak. De gordijnen waren nog open en hij zag hoe mensen buiten, vrolijk zonder...
Een reactie posten
Meer lezen